Het werk ligt stil, het denken niet

Sinds begin april ligt het werk aan de romp stil. Het mooie weer van de afgelopen tijd zorgde dat de tuin groeide als kool, en daar gingen de weekenden aan op. Wat er wel gebeurde, was het beplanken van het geschutsdek: begin april de eerste plankjes, begin juli de rest. Dat is een eigen verhaal, maar het was in feite een oefening voor de zichtbare dekken. Je ziet er straks bijna niets meer van, dus als het was mislukt, was er geen man overboord.

Alhoewel het werk stilligt, gaat het denkproces gewoon door. Dat leverde de volgende vraag op. De Diana had een koperbeslagen romp en het Caldercraft-model levert daarvoor, meen ik, 2500 koperen plaatjes mee. Zonde om die niet te gebruiken. Ik vind ze alleen veel te veel glimmen. Mijn idee was om ze gewoon in zout water te leggen en ze daar te laten liggen tot ik ze nodig heb, en dat kan zomaar nog een jaar of twee duren. Het leek me het meest natuurgetrouwe proces om de kleur van de originele platen na te bootsen: die lagen tenslotte ook in zout zeewater. Varen is wat anders dan stilliggen, maar toch. Ik weet dat er vluggere methodes zijn om patina te kweken (gekookte eieren bijvoorbeeld), maar ik dacht gewoon tijd te gebruiken.

Hans raadde aan het eerst met een paar plaatjes te proberen, of ze buiten te leggen en de natuur het werk te laten doen, al is dat lastig met zulke kleine plaatjes. Jan Veraart bracht ze bij zijn doorsnede van de HMS Victory gewoon uit de verpakking aan, zonder zichtbare lijmresten, en liet ze in de kamer vanzelf dof worden. Behandelen wordt op termijn mogelijk juist onnatuurlijk. Dan misschien toch maar niet doen, of in ieder geval eerst met een paar proberen. Het bekoperen is voorlopig nog ver weg.