Binnenkanten en de kleur rood

Aan bakboordzijde zijn de binnenkanten van de geschutspoorten gereed. De poorten die een luik krijgen had ik nog overgeslagen. Mijn idee was om die pas te doen als de buitenbeplanking erop zit, zodat ik de diepte van de binnenkant precies op 1 mm kan zetten en de luiken goed passen. Ik zag dat Piet dat niet zo had gedaan, dus vroeg ik of hem dat later last had opgeleverd.

Volgens Piet komen de kozijntjes vanzelf wat dieper te liggen na de tweede beplanking, en is dat diep genoeg voor de luikjes. Bij nader inzien zet ik de overige binnenkanten er dus ook maar gewoon in. Anders wordt het rood verven ervan een heel onnodig priegelklusje als de buitenbeplanking er al op zit.

Die rode kleur: ik las in de beschrijving nergens dat de binnenkant van het geschutsdek rood wordt geverfd en vroeg me af of dat een persoonlijke keuze van Piet was. Hij wees op de foto’s op de doos en op internet: vrijwel alle Engelse oorlogsschepen hebben deze rode kleur op de binnenverschansing waar geschut staat. Ik maak de binnenverschansing dus rood.

Dat leverde een mooie discussie op. Hans noemde het verhaal dat rood bloed minder zou laten opvallen, al liet hij in het midden of het waar is. Op 17e-eeuwse Hollandse schepen werd vlak voor een zeeslag zout op het dek gestrooid tegen de gladheid. Danny Mulders geloofde het bloedverhaal nooit: juist de van buiten zichtbare delen (binnenkant luiken, betimmering rond de poorten, rolpaarden) waren rood, dus het ging eerder om de vijand te laten zien hoeveel geschut er aan boord was. Jan voegde toe dat op de Victory de vloer van de kabelopslag rood was, omdat die verf als enige een waterdichte laag gaf. Mijn zoons vinden het bloedverhaal in ieder geval prachtig. Het blijft een mooi verhaal om erbij te vertellen.