Eén kant dicht
Zaterdag zat één kant bijna dicht. Achter heb ik het tot nu toe met één insteker afgekund, er komt er denk ik nog één bij. Voor is het gewoon een kwestie van meten en de goede breedte snijden, dat gaat op zich aardig vlot. Qua latjes kom ik net niet uit: de laatste moet een paar millimeter smaller worden. Geen punt. Johan Verschuren loopt ondertussen weer voor; ik ga voor vier à vijf jaar.

Zondag: het laatste latje was precies uitgepast. Aan de achterkant had het exact de goede breedte, dus toch zonder tweede insteker gered. De eerste zijkant zit dicht. Nu schuren. De lijnen worden uiteraard nog wat vloeiender na het schuren. Over de boeg ben ik best tevreden, alhoewel er nog een klein knikje in de ronding zit. Dat schuur ik er vast nog af.



Aan het eind van het weekend alvast een klein beetje geschuurd, alleen nog met korrel 80 en 150 en alleen de achterkant. Ook een begin gemaakt met de andere kant. De lijnen van boeg en steven heb ik afgetekend met mijn schuifmaat: aan beide kanten de tand geplaatst en dan precies de lijn overnemen zoals die aan de andere kant loopt. Benieuwd of dat klopt.



Overigens had ik twee hele latjes tekort, dus heb ik uit vier restantjes twee nieuwe gemaakt. Piet vond dat raar, hij had er bij Caldercraft een stuk of tien over. Hij deelt zijn latjes wel altijd in tweeën voordat hij ze bevestigt, en halve latjes had ik inderdaad nog wel.
Piet waarschuwde ook voor het beplanken van één kant tegelijk: daardoor kan de romp kromtrekken. Ik heb de romp goed in de gaten gehouden en hij is nog kaarsrecht. Ik wilde stiekem gewoon dit weekend iets af hebben. Piet kon het niet laten op te merken dat met ’even iets af willen hebben’ vaak foutjes geboren worden.