Vijf proeven voor de ramen
Alle suggesties uitgeprobeerd. Van links naar rechts op de foto:
- Dun papier, een beetje grijs gemaakt.
- Plastic van zwarte flock (om op stof te appliceren, had ik nog liggen).
- Doorzichtig plastic, licht opgeschuurd (tip Hans Groenenberg).
- Aluminiumfolie achter doorzichtig plastic (tip Building Mouse).
- Grijze waas op doorzichtig plastic met zwarte en witte verf (tip Jaques).
Het wordt de laatste. Daarmee houd ik het glimmende van het raam (dat verdwijnt bij optie 1 en 2) en kan ik spelen met de donkerte van de tint, wat bij optie 3 niet lukt. Optie 4 vind ik iets te blingbling. Hans Groenenberg vond dat ik de juiste keuze had gemaakt.
Vervolgens de ramen in de spiegel gezet. Omdat het dek er nog op komt, zal de doorschijning hier en daar nog verdwijnen. Toch nog een heel gepriegel.
Nog een foto met flits genomen. Nadeel is dat echt elk naar detail zichtbaar wordt, zoals de lijm die op een paar plekjes wat doorliep. Niet te veel met groot licht naar de boot kijken, zullen we maar zeggen. Mijn vrouw zei het ook al: gewoon zeggen dat het een oud schip is en de ramen vroeger nog niet zo mooi waren als nu.
Dat bleek nog te kloppen ook. Hans Groenenberg vertelde dat glas pas in de zeventiende eeuw in houten roeden werd toegepast, met kleine stukken. Het glas werd op tafels gegoten en met steeds fijner zand gepolijst, redelijk doorzichtig maar lang niet zo helder als het floatglas van nu. Hans voegde toe dat daar het woord ruit vandaan komt: uit de ronde plak glas sneed je ruiten om het materiaal zo goed mogelijk te benutten. Per ongeluk wat authenticiteit ingebracht dus.
Het hielp trouwens niet dat ik mijn potje zwarte verf omstootte. Grote klemmen om het potje vast te zetten heb ik niet. acura had een beter idee: met een gatenzaag een gat ter grootte van het potje in een plankje zagen, dat geeft een stevige basis. Zo’n gatenzaag heb ik toevallig wel. Nooit gebruikt, maar je kunt nooit weten, moet ik hebben gedacht toen ik hem kocht.