De eerste paar honderd plaatjes

Het was niet de bedoeling om bij iedere strook een update te plaatsen, maar met de kerstdagen vlotte het goed. En als ik iets fout doe, zien de meelezers dat vast eerder dan ik en kan ik het mogelijk nog herstellen.

Johan Verschuren, die met zijn Diana wat achter mij aan bouwt, vroeg of ik last had van de spiegel en de zijgalerijen nu het schip steeds op z’n kop ligt. Dat valt mee. Het potdek zit er nog niet op, dus de spiegel leunt nu op het deel dat later door het potdek wordt bedekt, en ik leg haar steeds op een kussen. Zonder spiegel brak ik juist vaker heksteunen af als ze op haar kop lag.

Wat ik Johan wel meegaf: de eerste baan moet zo strak mogelijk tegen elkaar liggen. Ik heb hier en daar een kiertje en die hou ik dus, anders tellen de kieren op en gaan de plaatjes verspringen. Bij de eerste baan maakte ik de fout de plaatjes te snel tegen de romp te duwen, waardoor ze direct vastzaten. Nu leg ik ze er zachtjes op, zodat ik nog kan schuiven voordat ik ze vastdruk. Niet te lang schuiven, want dan droogt de lijm.

Op eerste kerstdag besloot ik de “gaten” tussen de plaatjes niet over de hele romp door te zetten. Daardoor zit de derde rij niet exact onder de eerste, in totaal denk ik een millimeter verschoven. Mijn redenering: een eenmalige verschuiving zo laag op de romp valt waarschijnlijk minder op dan gaten die over de hele romp doorlopen. Wel irritant dat ik de eerste rij niet netjes heb gedaan, maar al doende leert men. Na een paar honderd plaatjes heb je de slag te pakken. Nu nog maar een paar duizend te gaan.