84 touwen later: alle kanonnen in gelid

Zoals elk jaar is ook deze zomer de Diana grotendeels in de kast gebleven. Af en toe heb ik wel iets gedaan, maar steeds hetzelfde: de touwen voor het geschut gereedmaken. Dat moesten er een heleboel zijn, drie per kanon, en er staan er 28 op het geschutsdek. Dat zijn er al gauw 84. Met een kwartiertje werk per touw en een heleboel ander gepruts dat niets oplevert toch zo’n 21 uur gehobbyd in de laatste maanden.

Helaas had ik net niet genoeg blokken. Dus nieuwe besteld bij Syren, en wel de verkeerde: per ongeluk die van 2 mm in plaats van 2,5 mm. En 2 mm is echt te klein. Die van 2,5 mm zijn al een tijdje uitverkocht, dus nu andere besteld bij Cornwall. Die zijn nog niet binnen, even afwachten of het daarmee lukt. Die zijn overigens ook voor het bovendek.

Gisteren begonnen met het optuigen van de eerste kanonnen.

En vanmiddag staan ze allemaal in gelid, opgetuigd en wel. Optuigen ging gelukkig sneller dan voorbereiden. Aan de voorkant heb ik nog wat hulplatjes gemaakt, omdat daar anders geen ringen in konden. Nou ja, je ziet er zo niets meer van, dus een beetje de boel neppen moet kunnen.

Piet vond het er netjes uitzien, maar wel veel werk voor iets dat straks onzichtbaar is: alleen de tien stukken in de kuil blijven later zichtbaar. Hij heeft natuurlijk helemaal gelijk. Maar ik zie het zo: het is niet zozeer veel werk, maar vooral veel hobby, en dat is aan de andere kant toch veel plezieriger dan werk.