Kaapstanderkop in drie pogingen

Tja. Dit weekend heb ik me toch nog maar eens op die kaapstander gestort. Dat broddelwerkje van eikenhout was bij nader inzien toch wel een beetje sneu. Nu had ik nog wat notenhout over van de standaard, dus daar ben ik maar wat mee gaan freubelen.

Over de verticale delen ben ik nog niet tevreden, die zijn nog wat lomp. Mogelijk probeer ik nog een ring aan de bovenkant te krijgen, maar die mag dan wat subtieler. Over de ‘deksel’ ben ik in ieder geval al veel meer te spreken dan bij de vorige. De vorm is geïnspireerd op een van de foto’s uit The Anatomy of the Ship. Akkoord, die is natuurlijk veel mooier, maar het is dan ook maar inspiratie.

Poging drie

Omdat ik nog steeds niet tevreden was, heb ik twee dagen later nog een poging gewaagd. Hieronder eerst poging twee, daaronder poging drie. Ik wilde graag weten welke deksel anderen mooier vonden.

De kop bestaat uit zeven lagen. Van onder naar boven zijn de diktes 0,75 mm, 0,5 mm, dan de laag met de gaatjes van 1,5 mm, weer 0,5 mm, 0,75 mm, 0,5 mm, en het bovenste dopje is 1 mm. In totaal dus 4,5 mm hoog, wat in het echt neerkomt op 28,8 cm, waarvan de gaten 9,8 cm hoog en breed zijn. Dat leek me wel aardig. Met de verticale elementjes wil ik ook nog experimenteren, om te zien of het mooier wordt als ik ze dubbel zo dik maak en er dan de helft van gebruik.

De uitslag was unaniem: de onderste. Stephan, Koos (Jaques), Flying Scotsman en Hans Groenenberg kozen er zonder aarzelen voor, en Piet gaf er het argument bij: de onderste heeft als enige vierkante windboomgaten, zoals het in principe hoort. Die windboomgaten waren inderdaad een belangrijke reden om hem opnieuw te maken. De maat lijkt ook te kloppen: op de tekening van de kaapstander in The Anatomy of the Ship komen ze ook op bijna 10 cm in het echt. Een gelukje dus.