Alle netten vast, nu de tweehonderd hangmatten

Op de Diana horen tweehonderd hangmatten, opgerold in de netten langs de verschansing. Dit is er één. Ik begin met een reepje stof van vier bij drie centimeter. Het reepje is aan één kant vooraf gestikt. Die kant komt aan de buitenkant, zodat er op het schip geen rafelrand te zien is. Ik rol de stof zo strak mogelijk op, tot een rolletje zo dik als een lucifer. Het latje in de bankschroef heeft zeven spelden. Daar druk ik de rol op, zodat hij niet kan bewegen en de spelden aangeven waar het garen komt. Dan de wikkeling, met dun garen. Ik begin met twee slagen om de rol en haal de draad daar doorheen, zodat er een knoopje ontstaat dat niet kan schuiven. Daarna tussen elke twee spelden een slag, elke keer aantrekken. Zeven slagen in totaal. Op een echte hangmat was dat voorschrift, één voor elke van de zeven zeeën, zo gaat het verhaal. Aan het eind weer twee slagen met de draad erdoor. Dan haal ik de rol van de spelden, en de naald onder vier lussen door, zodat het vastzit zonder dikke knoop. Dan knip ik de draad aan beide kanten af, en de uiteinden nog een keer kort, zodat het netjes afgewerkt is. Een druppel secondelijm in het midden, zodat ik de hangmat dubbel kan vouwen zonder dat hij openklapt. En dat is één. Nog honderdnegenennegentig.